Różnicowanie guzów i mas serca w rezonansie magnetycznym serca. Narzędzie akademickie, które porządkuje listę różnicową i pokazuje pochodzenie każdej częstości. Nie stawia rozpoznania.
Każda pozycja ma trzy stany: Tak – stwierdzono; Nie stwierdzono – szukano, ale nie zidentyfikowano (liczy się przeciw jednostkom, w których zwykle występuje); Nie oceniono – nie liczy się. W pytaniach jednokrotnego wyboru wybiera się jedną wartość albo „Nie oceniono”.
Katalog obejmuje 20 jednostek i nie wyczerpuje całego różnicowania. Nie obejmuje m.in. wegetacji, ropni, torbieli bąblowcowej, tętniaka rzekomego komory, tętniaka tętnicy wieńcowej, ucisku z zewnątrz (przepuklina rozworu przełykowego), sarkoidozy, zapalnego guza miofibroblastycznego, międzybłoniaka osierdzia ani innych mięsaków, takich jak mięsak gładkokomórkowy czy mięsak maziówkowy. Nie obejmuje też gruźliczego zapalenia osierdzia ani włóknienia wsierdzia i mięśnia sercowego, częstych w regionach, gdzie występują endemicznie; skrzeplina w kardiomiopatii w chorobie Chagasa lub w chorobie Behçeta jest klasyfikowana jako skrzeplina. Częstość wyjściowa dla dorosłych pochodzi z kohorty MR serca z czterech ośrodków w USA (Shenoy 2022); częstość dla dorosłych ze znanym nowotworem złośliwym wyprowadzono z niej i z tego, jak często każda masa wiąże się z wywiadem onkologicznym, a częstość dla dzieci pochodzi z serii z 31 ośrodków w 6 krajach. Opublikowane serie MR serca dotyczące mas z Ameryki Łacińskiej, Azji i Afryki są małe i nie pozwalają jeszcze na wyznaczenie własnej częstości wyjściowej.
Kolor ramki. Klasa zmiany, od wariantów anatomicznych po przerzuty.
Gwiazdki. Rzadkość, od 1 do 8, wśród mas kierowanych na MR serca. Więcej gwiazdek oznacza jednostkę rzadszą, która potrzebuje więcej dowodów, aby znaleźć się na czele listy różnicowej.
Poświata. Ta sama rzadkość na pierwszy rzut oka. Jednostki częste nie świecą; niezbyt częste ledwo świecą; rzadkie świecą mocniej; bardzo rzadkie świecą na całej karcie.
Umiejscowienie. Kółko u góry: wewnątrzjamowe (CAV), śródścienne (MIO), osierdziowe (PER) lub zastawkowe (VAL).
Grafika i sygnał. Schemat projekcji czterojamowej z masą w typowym miejscu, a w jednym rogu miniatura MR w sekwencji, która najlepiej ukazuje jednostkę, opisana u góry jak na konsoli aparatu. Pasek poniżej to jej profil w skali szarości: ciemny – niski sygnał lub słabe wzmocnienie; jasny – wysoki; gradient – niejednorodny; jasne brzegi wokół ciemnego środka – wzmocnienie obrączkowate. Dwie wartości rozdzielone ukośnikiem są opisywane równie często; „zmienny” oznacza, że żadna nie przeważa.
Stopień zgodności. Na ile jednostka jest zgodna z zaznaczonymi cechami w porównaniu z pierwszą pozycją: zgodne (co najmniej jedna trzecia jej prawdopodobieństwa), możliwe (co najmniej 1/20), mało zgodne (co najmniej 1/150) i bardzo mało zgodne. Żadna jednostka nie opuszcza listy różnicowej: jednostki o niskim stopniu zgodności trafiają odwrócone do stosu „Mało zgodne”, który po otwarciu pokazuje każdą z nich z uzasadnieniem; ich karty są przygaszone. Pierwsza pozycja jest zawsze zgodna, bo stopień zgodności jest względny; jeśli zaznaczone cechy słabo do niej pasują, pojawia się ostrzeżenie.
W górę i w dół. Na przodzie karty: cechy, które najbardziej podnoszą i obniżają pozycję jednostki względem jej najbliższego rywala – pierwszej pozycji, a dla pierwszej pozycji – drugiej.
Pokaż więcej. Pod przodem powiększonej karty: każda cecha z informacją, ile razy przemawia za jednostką względem jej rywala, jej dwie częstości jako „x na 100” i pochodzenie każdej wartości: DANE (opublikowana wartość, k z n), KLASA (seria porównawcza jej klasy), V2 (tymczasowe przeliczenie wagi z poprzedniej wersji), GRUPA (średnia jej grupy; brak własnych danych), ZAŁOŻENIE (częstość ustalona przez model dla cech nieopisanych w danej jednostce), PRZYPADKI (istnieją tylko pojedyncze przypadki), WYJŚCIOWA (wyprowadzona z częstości wyjściowej każdej populacji) i WETO (jawna sprzeczność: 1 na 100 lub mniej, nigdy zero).
Stabilność. Kolejność jest przeliczana ze zmianą wartości modelu w granicach ich niepewności: „stabilna”, jeśli pierwsza pozycja utrzymuje miejsce; „prawdopodobna”, jeśli zwykle je utrzymuje, ale nie we wszystkich przeliczeniach; „nie da się rozdzielić”, jeśli wartości nie rozstrzygają, która jednostka jest pierwsza. To stabilność przy założeniach modelu, a nie walidacja zewnętrzna; ten sam wiersz podaje, jaka część różnicy między dwiema pierwszymi pochodzi z opublikowanych częstości.